Pola dookola rozgalezien zyly watrobowej wybitnie sie rozszerzaja

W dalszych okresach rozrost tkanki łącznej może wieść do powstania otoczonych nią wysp zmienionego miąższu wątrobowego. Pola dookoła rozgałęzień żyły wątrobowej wybitnie się rozszerzają. Powstają liczne drobne drogi żółciowe. Z pół odchodzą pomiędzy zraziki wypustki łącznotkankowe które gdy się kurczą, uciskają je. Zatem w świetle nowoczesnych badań główną rolę w powstaniu marskości wątroby odgrywa przewlekłe zapalenie toczące się w tkance śródmiąższowej i pociągające za sobą już wcześnie rozległe zmiany miąższu wątrobowego. Nie wyłącza się zresztą, że komórki wątrobowe mogą być częściowo uszkodzone bezpośrednio, jeżeli czynnik toksyczny działa także nabłonkowo zwrotnie. Bądź co bądź według teorii śródmiąższowo-miąższowej, wysuniętej w r. 1896 przez Siegenbeck van Heukeloma, a popartej przez Roesiea, samouszkodzenie tylko komórek wątrobowych nie wywołuje marskości wątroby. Chvostek przypisuje duże znaczenie w wywodzie chorobowym marskości wątroby tzw. skazie łącznotkankowej, dotyczącej nie tylko wątroby, ale także trzustki, śledziony, serca i gruczołów dokrewnych. Odgrywać ma ona przemożną rolę w tych przypadkach marskości wątroby, w których nie można doszukać się wyraźnych czynników przyczynowych, oraz w przypadkach marskości wątroby w wieku młodym. Nowoczesna teoria śródmiąższowo-miąższowa tłumaczy dobrze rzadkość klasycznych postaci marskości wątroby oraz różnorodność jej obrazów pod względem anatomiczno-patologicznym, przyczynowym, objawowym, a także co do rokowania i leczenia. [przypisy: agencja hostess, ginekologia estetyczna, wyposażenie stajni ]

Powiązane tematy z artykułem: agencja hostess ginekologia estetyczna wyposażenie stajni