Randomizowany test Icatibant w indukowanej ACE inwazji obrzękowej AD 8

Czas do wystąpienia złagodzenia objawów był stały niezależnie od tego, czy był oceniany przez pacjentów, czy przez badaczy (2,0 godziny w zależności od każdego rodzaju oceny) i był podobny do czasu podanego we wcześniejszych badaniach z udziałem pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym wywołanym inhibitorem ACE (0,9 godziny) 10 i pacjenci z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (0,8 do 1,5 godziny) .11 Chociaż wielkość próby w tej próbie była zbyt mała, aby umożliwić rzetelną ocenę bezpieczeństwa, żaden pacjent nie przerwał udziału w badaniu z powodu zdarzeń niepożądanych. Zgodnie z oczekiwaniami, 11 lokalnych reakcji w miejscu wstrzyknięcia było częściej obserwowanych w grupie ikatybantu niż w grupie leczonej standardowo. Te zdarzenia były przejściowe i ustąpiły u 87% pacjentów (13 z 15) w ciągu 4 godzin po podaniu badanego leku.
Dane eksperymentalne sugerują, że indukowany inhibitorem ACE obrzęk naczynioruchowy pośredniczył w zażywaniu bradykininy i dlatego nie oczekuje się reakcji na standardową terapię lekami przeciwhistaminowymi. Wykazano, że glikokortykosteroidy indukują ekspresję ACE, co może przyspieszyć metabolizm bradykininy17, 18; jednak ich stosowanie jako leczenia niealergicznego obrzęku naczynioruchowego nie było wcześniej badane systematycznie. Chociaż przyczynową rola bradykininy w indukowanym inhibitorem ACE obrzęku naczynioruchowym nie jest jeszcze całkowicie wyjaśniona, ACE jest najważniejszym enzymem regulującym rozkład bradykininy w osoczu i tkankach. Badania na zwierzętach oraz badania z udziałem ludzi wykazały, że blokowanie receptorów bradykininy B2 osłabia skuteczność inhibitorów ACE.19,20 Ikatibant jest zatem logicznym wyborem leczenia dla obrzęku naczynioruchowego wywołanego przez inhibitor ACE. Continue reading „Randomizowany test Icatibant w indukowanej ACE inwazji obrzękowej AD 8”

Randomizowany test Icatibant w indukowanej ACE inwazji obrzękowej AD 3

Wykluczono pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym, które na podstawie przeglądu lekarskiego zostały uznane za przyczyny inne niż inhibitory ACE. Inne kryteria wykluczenia to historia obrzęku naczynioruchowego przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE, ostra pokrzywka, niestabilna dławica piersiowa, ostre niedokrwienie mięśnia sercowego, ostra niewydolność serca z III lub IV klasą New York Heart Association, ciąża i laktacja. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Projekt badania
Projekt badania przedstawiono na rysunku S1 w dodatkowym dodatku, dostępnym pod adresem. Kwalifikujący się pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1, do otrzymania, w ciągu 10 godzin od wystąpienia objawów, podskórnego ikatybantu, w dawce 30 mg wstrzykniętej do ścianki brzucha lub standardowej terapii składającej się z dożylnego prednizolonu (Solu-Decortin H Merck) w dawce 500 mg plus clemastine (Tavegil, Novartis) w dawce 2 mg. Randomizacja była przeprowadzana online przy użyciu zmiennych rozmiarów bloków, aby upewnić się, że liczba uczestników badania w grupach terapeutycznych była zrównoważona. Prawidłowy roztwór soli fizjologicznej (0,9%, B. Continue reading „Randomizowany test Icatibant w indukowanej ACE inwazji obrzękowej AD 3”

Wysoki w porównaniu do niskiego docelowego ciśnienia krwi u pacjentów z wstrząsem septycznym AD 7

Nie było również znaczącej różnicy między grupami śmiertelności po 90 dniach, przy 170 zgonach (43,7%) i 164 zgonach (42,3%), odpowiednio w obu grupach (współczynnik ryzyka, 1,04, 95% CI, 0,83 do 1,30; P = 0,74) (tabela 2 i rysunek 3). Ponadto nie stwierdzono istotnych różnic w wynikach wtórnych: potrzeba wentylacji mechanicznej, długość pobytu na oddziale intensywnej terapii i szpitalu oraz wynik SOFA do 7 dnia (tabela 2 i tabele S2C i S2D w dodatkowym dodatku). Jednak u pacjentów z przewlekłym nadciśnieniem tętniczym obserwowano znaczącą interakcję między grupą badaną a stacją nadciśnieniową w odniesieniu do podwojenia poziomu kreatyniny we krwi (P = 0,009) oraz w odniesieniu do potrzeby leczenia nerkozastępczego (p = 0,04 ). Wieloczynnikowa analiza regresji logistycznej wykazała, że żadna z potencjalnie nefrotoksycznych terapii nie wpłynęła na ten wynik.
Zdarzenia niepożądane
Nie było istotnej różnicy między dwiema grupami badawczymi pod względem ogólnej częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych (P = 0,64) (tabela 2 i tabela S2E w dodatkowym dodatku). Chociaż całkowita liczba sercowych zdarzeń niepożądanych nie różniła się między grupami, częstość występowania nowo zdiagnozowanego migotania przedsionków była istotnie wyższa w grupie o wysokim potencjale, a zdarzenia zgłoszono u 26 pacjentów (6,7%) w grupie o wysokim pacjentów (2,8%) w grupie niskiego docelowego (p = 0,02). Częstość występowania zdarzeń niedokrwiennych i powikłań krwotocznych była podobna w obu badanych grupach. Continue reading „Wysoki w porównaniu do niskiego docelowego ciśnienia krwi u pacjentów z wstrząsem septycznym AD 7”

Związek wydalania sodu i potasu z ciśnieniem krwi AD 8

Ponad 50% uczestników badania DASH miało nadciśnienie lub prehistorię, ponad 50% uczestników było pochodzenia afrykańskiego, spożycie potasu było znacznie niższe niż w ogólnej populacji USA, badanie obejmowało jedynie 412 osób, a ograniczony zakres spożycie sodu badano (1,5 do 3,3 g na dzień). W badaniu PURE bardzo niewielu uczestników miało szacunkowe spożycie sodu poniżej 2,3 g na dzień, a prawie żadna z nich nie przyjmowała mniej niż 1,5 g dziennie. Sugeruje to, że obecnie spożycie przez ludzi wyjątkowo małych ilości sodu przez dłuższy czas jest rzadkie. Osoby z nadciśnieniem tętniczym miały większy wzrost ciśnienia tętniczego na g przyrostu szacunkowego wydalania sodu niż osoby z normotensją, co jest zgodne z wynikami ostatniej metaanalizy badań z udziałem interwencji redukcji sodu.16 Nasze odkrycie jest bardziej strome nachylenie związku między osobami starszymi niż wśród osób młodszych jest również zgodne z wcześniejszymi danymi, takimi jak te z INTERSALT.7
Istotna odwrotna zależność między oszacowanym wydalaniem potasu a ciśnieniem krwi jest zgodna z wynikami testu INTERSALT (ubytki 0,65 mm Hg w skurczowym ciśnieniu na gram potasu i 0,42 mm Hg w rozkurczowym ciśnieniu na gram), 7 badań populacyjnych w Stanach Zjednoczonych18, 19 i w Europie, 8 i niedawny przegląd.20 W badaniu DASH, wpływ sodu był modyfikowany przez ilość potasu w diecie.17 Podobnie, stwierdziliśmy, że wysokie oszacowane wydalanie sodu, w połączeniu z niskim oszacowanym wydalaniem potasu, wiązało się z wyraźnie wyższym ciśnieniem krwi niż wysokie wydalanie sodu w monoterapii lub tylko nieznaczne wydzielanie potasu i wiązało się z istotnie wyższym ciśnieniem krwi niż niskie oszacowanie wydalania sodu z wysokim oszacowanym wydalaniem potasu. Odkrycia te sugerują, że wpływ sodu na ciśnienie krwi zależy od diety podstawowej.21
Jednym z potencjalnych ograniczeń naszego badania może być metoda szacowania spożycia sodu i potasu z próbki moczu na czczo na czczo i przy użyciu oszacowanej na podstawie formuły wartości 24-godzinnego wydalania z moczem. W naszym badaniu walidacyjnym znaleźliśmy współczynnik korelacji międzyklasowej wynoszący 0,71 między naszą metodą a rzeczywistymi 24-godzinnymi pomiarami sodu w moczu. Dzięki naszej metodzie wartość przeszacowania 24-godzinnego sodu przekracza 10%, co wskazuje, że rzeczywisty zakres przyjmowania, przy którym siła związku między spożyciem sodu a zmianami ciśnienia krwi może wystąpić przy nieco niższym poziomie spożycia sodu (odkrycie odnosi się to również do artykułu O Donnella i wsp.22 w tym wydaniu czasopisma). Continue reading „Związek wydalania sodu i potasu z ciśnieniem krwi AD 8”